Tekenaar Het Krassende krijt

↑Bladervensters↓

Tijdens het Krijt kwamen groepen van eencelligen op. De periode duurde van ongeveer 145 tot 66 miljoen jaar geleden. Er heerste toen een relatief warm klimaat en de zeespiegel stond redelijk hoog. Kalkmodder verzamelde zich in ondiepe zeeën en kalkskeletten van diatomeeën (kiezelwieren) en diverse soorten plankton zetten zich af in koraalriffen. Nu komt er veel kalksteen voor in de natuur. Krijt is het vaste materiaal van kalk.

Mijn verborgen krijtrand

Voor mijn 63ste verjaardag in 2023 kreeg ik pastelkrijtjes en een schetsboek cadeau, met wit papier, maar mijn krijtwerken zouden beter uitkomen op zwart papier, dus ik heb de kleuren omgekeerd. Het pakket van 50 schetsen doopte ik Van 'Onder constructie' naar 'geconstrueerd'.
  In 2024 kocht ik een nieuwe doos krijtjes en een groter formaat schetsboek. Het resultaat is een set van 20 schetsen waarin ik uitdrukkingen met weg visualiseer. Het geheel heeft de naam Heel-alleen/univers-alone gekregen.

De sleutelgat mysteries

Voor de naam van dit project heb ik me laten insprireren door de Nieuw-Zeelandse detective-dramaserie The Brokenwood Mysteries.
  Brokenwood is een fictief stadje waar de politieinspecteurs een komisch kantje hebben. Ze zijn in 2025 aan hun 11de seizoen toe terwijl ik al afgehaakt heb na seizoen 3. Ik raakte keer op keer de draad kwijt omdat een resem verdachten de revue moeten passeren voordat de moordenaar gevat kan worden. Terwijl de speurders anderhalf uur nodig hebben om hun mysterie op te lossen tekende ik mijn gekrijte versies in amper een kwartier. Anderhalve minuut kijkplezier gegarandeerd.

Het mysterie Miault

Dat ik mijn kat Miault graag zie, mag je na het maken van deze krijttekeningen als bewezen beschouwen. De kater is op 1 januari 2026 4 jaar geworden. Het begin van zijn kattenleven zit verborgen in de nevelen van het verleden. Hij heeft vermoedelijk rondgezworven nadat zijn baasjes zijn verhuisd ergens halfweg 2023, tot hij op een goede dag besloot een kijkje te komen nemen in ons huis (we hadden hem vriendelijk uitgenodigd). Hij zal toen niet onmiddellijk gedacht hebben dat hij mocht blijven, omdat ik niet zo'n kattenliefhebber was, maar mijn trouwe huisgenote hield haar been stijf en verzorgde de kat dagelijks.
  Het heeft minstens 2 jaar geduurd eer Miault niet meer met zijn klauwen graaide of zijn tanden in ons vel zette. Hij wil nog steeds niet lekker naast ons op de bank liggen maar hij is toch al meer huiskat dan zwerfkat. 's Nachts mag hij vrij buitenlopen, en overdag ligt hij te ronken op zijn favoriete plaatsjes, in de kast van onze slaapkamer of op zolder. Het is soms wel een kleine tijger, maar als we hem mogen aaien is hij zo mak als een schaapje. Het mag duidelijk zijn dat we regelmatig onze smartphone bovenhalen om de geweldig leuke positie waarin hij slaapt te fotograferen, en ik heb daar dankbaar gebruik van gemaakt om deze tekeningen te maken.

Tekenaar Inbeeldingen
en hersenschimmen

↑Bladervensters↓

Als kind kon ik al goed tekenen. De meeste tekeningen zijn in de papiermand beland, maar een aantal ervan zijn bewaard gebleven. De tekenleraar aan de middelbare school vond er niets beters op mijn tekeningen bij te houden om als voorbeeld voor minder begaafden te dienen.
  Ik tekende voornamelijk dingen na. Vanaf mijn vijftiende komt mijn fascinatie voor motoren en meisjes tot uiting in mijn tekenwerk. Ik kan dingen die ik zie perfect natekenen, maar het is een veel grotere opgave om iets te ontwerpen, zomaar uit het hoofd.
  Tijdens mijn studies aan de Industriële Hogeschool heb ik weinig getekend omdat ik vooral creatief bezig was met computers. Vanaf mijn vijfentwintigste ben ik weer gaan tekenen, geïnspireerd door de vele stripverhalen die ik las.
  Tien jaar later, in 1995, kreeg de schrijfmicrobe me te pakken. Af en toe maakte ik een tekening omdat ik weer eens platonisch verliefd was. Die tekeningen kwamen goed van pas bij de opmaak van de voorplatten voor mijn boeken. Helaas heeft die voorplatstijl niet de vele lezers gelokt die ik verwachtte.

Beeldspreken

In het begin van de coronapandemie (2020) heb ik een tekentablet aangeschaft. De tekeningen die ik daarmee maak zijn te eenvoudig om hoge ogen te gooien. Het is heel anders dan op papier tekenen, ook al is het gemakkelijker om op een computer te gommen. Hoewel ik een heleboel soorten potloden en penselen ter beschikking heb blijft het resultaat voor mij iets te afgelijnd. Met een potlood kan ik veel beter mijn ideale lijnen vinden.
  De tablet dient nu vooral om foto's te bewerken. Ik ben al blij als enkele bezoekers zich door mijn kunstwerken laten afleiden.

Schilder Dit komt uit de verf

↑Bladervensters↓

Uit de vele schilderingen in allerlei grotten van Frankrijk blijkt dat de cro-magnonmens op een artistieke manier leeuwen, oerossen, neushoorns, paarden en bizons schilderde, kortom de dierenwereld rondom hem. Zijn verf bestond uit natuurlijke mineralen (pigmenten). Bindmiddel maakte hij uit dierlijke of plantaardige materialen. Het schilderen deed hij hoofdzakelijk met zijn vingers en door buisjes te blazen, maar hij gebruikte ook borstelachtige werktuigen.
  Ooit heb ik voor mijn schoonzus als schoolopdracht enkele schilderijen gemaakt in olieverf. De resultaten waren er niet naar, want geen enkel schilderij heeft de tand des tijds doorstaan. Op mijn vijftigste nam ik het penseel weer op. De schildervaardigheid die in mij sluimerde kwam prompt tot uitdrukking in enkele geslaagde kunstwerken.

Schilderingen

Soms lukt het me met het palet van het ene schilderij een ander te maken, maar met die voortbrengsels win ik zeker geen prijzen. Mijn doel is een eigen stroming te vinden waarin ik zowel de kwaliteiten van het expressionisme als het impressionisme uit de doeken kan laten komen. Ik probeer dat door de werkelijkheid te vervormen en mijn aandacht bij lichteffecten en kleur te houden.
  Het leek me in 2022 een goed idee om van op olie-gebaseerde verf over te schakelen naar een watergebaseerde variant. De enige voordelen waren het sneller drogen en het gemakkelijker uitwassen van mijn verfborstels. Mijn nichtje duwde me onbewust in de richting van acrylverf toen ze mij vroeg om een opdracht voor haar uit te voeren: een Bob Ross-imitatie die life werd gestreamd op 22 augustus 2025. En wat bleek? Acrylverf droogt nog sneller op, en om mengeffecten te bekomen ga ik gewoon wat vlugger werken.
  Johann Wolfgang von Goethe, die onder andere Faust schreef, zei ooit: Man soll alle Tage wenigstens ein kleines Lied hören, ein gutes Gedicht lesen, ein treffliches Gemälde sehen und, wenn es möglich zu machen wäre, einige vernünftige Worte sprechen. Neil Diamond brengt het op zijn manier in zijn liedje Be: Lost on a painted sky, where the clouds are hung, for the poet's eye, you may find him, if you may find him.
  Treed binnen in mijn atelier en keur mijn gekribbel en geklad. O ja, AI kwam er niet bij te pas.

Vlieger Zoem zoem

Bladervenster↑

Dat het radiografisch bestuurde tuig snort en ronkt, dat staat buiten kijf. Maar het zoemt ook, als een dar. De eerste keer dat ik over een drone hoorde spreken was in 2011, tijdens een aflevering van de tv-serie Homeland. Enig researchwerk op het internet leerde me dat tijdens Wereldoorlog 1 Orville, een van de gebroeders Wright die in 1903 hun eerste vlucht maakten, met Charles F. Kettering samenwerkte aan the kettering bug. Daarmee wilden de Amerikanen Duitse steden torpederen, maar de oorlog was al gedaan voordat ze ze konden inzetten.
  Tijdens Wereldoorlog 2 bestookten op afstand bestuurde bommenwerpers V1-raketbases in Calais. Tijdens de Vietnamoorlog bespioneerde het Amerikaanse leger de vijand met drones, en na de aanslagen van 11 september 2001 vernietigden ze ermee terroristenkampen van Al-Qaida. Tegenwoordig staan drones wereldwijd in voor ordehandhaving en veiligheid, ondersteunen ze luchtfotografie en -video, inspecteren ze gebouwen, leveren ze goederen en helpen ze mee in de landbouw en het bosbeheer.

Vliegen voor Jan en alleman

Een gewone man zoals ik kan zich nu ook een drone aanschaffen. In 2016 kreeg ik een Syma X5-quadcopter van mijn schoonmoeder cadeau. Het duurde even eer ik het vliegen onder de knie had. In de headlessmode moet je alleen de dronebewegingen ten opzichte van de afstandsbediening (de bestuurder dus) bijhouden, maar in de headmode bepaal je de vliegrichting van de drone door hem rond zijn as te laten draaien, en dan wordt links rechts en omgekeerd, kortom een mindfuck. Helaas was de kwaliteit van de via wifi verzonden camerabeelden op mijn smartphone pover. Tevens was het vliegplezier van korte duur omdat 1 batterij de drone slechts 5 minuten in de lucht hield.
  Voor mijn 58ste verjaardag kocht ik een Syma X8-quadcopter, een maatje groter. Diens batterijen waren dubbel zo groot waardoor hij ongeveer 10 minuten kon vliegen. In plaats van de beelden naar mijn iPhone te sturen, registreerde de camera ze op een usb-geheugen. Ze waren van zo'n kwaliteit dat ik ze op een computer kon bewerken, maar louter via het camerabeeld kon ik de drone niet besturen. Met de DJI Mavic Mini die ik in 2020 van mijn trouwe huisgenote kreeg, kan ik dat wel. Het vliegtuigje wordt als speelgoed beschouwd omdat hij maar 249 gram weegt, maar het vliegt als een professionele drone.

Motorrijder Motorperikelen

↓Bladervenster↑

In 1976 kreeg ik een tweedehandse Yamaha FS50 voor mijn 16de verjaardag cadeau. Nog voor ik 18 werd, kocht ik een tweedehandse Yamaha RD125. Toen ik terugkeerde van een motorrit kon ik de hond van de buurman niet tijdig ontwijken en belandde met een hersenschudding in het ziekenhuis.
  Voor mijn 19de verjaardag kreeg ik met het geld van de verzekering een nieuwe Yamaha RD200. Een jaar later maaide een auto me op het kruispunt van Kinrooi van de weg. Ik kwam er zonder kleurscheuren vanaf en repareerde de RD200 met onderdelen van de kapotte RD125. Enkele maanden later ging ik daarmee onderuit op een verraderlijk zandweggetje.

Het grote geschut

In 1985 kocht ik van een Tienenaar een Yamaha XS1100, de snelste baanmotor van die tijd. Ik had rijervaring met de Yamaha XS650 en Suzuki GS1000 van mijn kameraad in de straat, maar ik kon niet vermijden dat ik met mijn motor in een diepe gracht en in een maïsveld reed. Gelukkig bleef ik in beide gevallen ongedeerd.
  Van de uitbater van een restaurant in Hasselt kocht ik in 1993 een Honda CBR600F. Na een botsing met een auto die geen voorrang van rechts verleende en waarbij ik mijn rechterhand kneusde, ruilde ik de 600 voor een fonkelnieuwe 1000 in. Om ongelukken te voorkomen racete ik daarmee op het circuit van Zolder, maar in 1997 botste ik in een verraderlijke bocht ergens rond Monschau tegen de vangrail, met een dubbele sleutelbeenbreuk als gevolg. De Honda's deed ik van de hand en de Yamaha kreeg in 2003 een nieuw kleedje.
   In 2018 lekte een carburateur. De garagebox vulde zich langzaamaan met onwelriekende benzinedampen en drie weken later heb ik de motor verkocht. Voor mijn motorliefhebberij is het doek na 42 jaar definitief gevallen.