De Leeuw van Waterloo

Breedbeeld

Robert Barker stelde voor het eerst zijn schilderij van de Schotse stad Edinburgh op in een cirkelvormige kamer waarbij de toeschouwer vanuit het middelpunt ernaar keek. Zo had de bezoeker even de illusie dat hij 360 graden over de stad uitkeek. Zijn werk kreeg in 1793 tijdens een Londense tenstoonstelling de naam The Panorama.
  Veel panorama's zijn verloren gegaan. Een panorama van de Slag bij Waterloo, gemaakt door Louis Dumoulin in 1912, is te bezichtingen in het museum nabij de Leeuw van Waterloo in Eigenbrakel. De oude panoramaschilderijen hebben plaats gemaakt voor modernere vormen van kijken: foto's, videofilms en tv-uitzendingen. Nu is iedereen in staat om panorama's op hun smartphone te maken.

Alle-kanten-vergezicht

Mijn ogen zijn de ultieme panoramamakers. In één ogenblik zie ik 180 graden rondom mij. Ik klik erop los, of ik nu ter plaatse een panoramafoto maak, of dat nadien thuis doe door 2, 3 of 4 foto's samen te voegen. De beelden openen geen nieuwe wereld maar geven me wel een bredere kijk op mijn wereld.

↓Bladervenster

De tand des tijds

Het heeft wat voeten in de aarde gekost om deze diavoorstelling te maken, maar ik heb alle tijd van de wereld. Het woord altijd betekent alle tijden en omdat tijd doorduurt komt er geen einde aan. Tijd genoeg dus.
  Of we tijd genoeg hebben om de wereld te vrijwaren van toekomstige rampen, dat is nog maar de vraag. Ik ben optimistisch, ik doe er alles aan om mijn vrolijkheid daaromtrent niet te verliezen. Ik mag niet klagen over mijn persoonlijk leven. Veel tegenslagen heb ik niet gehad, en ik heb ze op een waardige manier overwonnen. Helaas zijn er veel mensen die niet zoals ik met de neus in de boter zijn gevallen.

Carrousel

Niets of niemand zegt dat ik gelukkig moet zijn op deze wereld. Het leven op aarde neem ik zoals het zich aanbiedt, het is misschien dat wat ik in de bijgevoegde animatie heb willen vastleggen. Mijn wereld zie ik als een draaiend oog (de aarde) waaromheen een immense kerstboom cirkelt (de hele sterrenrimram bij elkaar).
  Op dezelfde manier beschrijf ik een beperkt aantal keren een baan rond de zon (gemiddeld zo'n 80,2) en dan is het gedaan. Het enige wat ik nog kan doen op mijn 65ste ronde is me goed voorbereiden op de desintegratie van mijn atomen die in het onmetelijke niets nog kunnen dienen bij de opbouw van iets.