↓Bladervensters→

Hoofdstad van de smaak

Ik heb in Hasselt gestudeerd van 1978 tot 1982; ik zat de eerste 2 jaar op internaat en de laatste 2 jaar op kot. Mijn studiegenot leverde me na vier jaar en zonder noemenswaardige hinderpalen het diploma van industrieel ingenieur elektronica met specialisatie automatisering op. Mijn eindwerk deed ik bij Agfa-Gevaert in Mortsel, waar ik vooral leerde hoe het is om elke dag te gaan werken, want brossen kon niet. Nadien huurde ik 6 jaar een studio in Leuven om in Brussel te gaan werken.

Thuis

In 1991 keerde ik terug naar Hasselt om er met mijn toenmalige geliefde in een appartement te gaan huizen. Er kwam echter een kink in de kabel, maar ik bleef er wel wonen.
  Op een dag in 1997 zag ik dat de tegenoverliggende woning te koop stond. Ik heb dezelfde dag een verkoopsovereenkomst getekend en dat rijtjeshuis was negen jaar lang mijn haven, tot in 2005 de liefde weer aanklopte. Een halfjaar later ben ik bij mijn vriendin ingetrokken, ook in Hasselt, en daar wonen we nog steeds. Na elke citytrip zijn we zo blij als een koppel patrijzen om weer op ons eigen nest neer te strijken.
  Er zijn genoeg bezienswaardigheden om er enkele dagen te vertoeven. Om een goed beeld van de stad te krijgen, lijkt me een voorstelling van zijn historische gebouwen, monumenten, standbeelden en kunstwerken een goede kennismaking.

Bladervenster→

Murals in Hasselt

Wanneer ik per fiets door de stad rijd verrassen schilderingen op gevels me geregeld, want de spuitbus heerst in Hasselt. Ik haal dan wat graag mijn smartphone boven om er een foto van te nemen. Dat is misschien een bezigheid die sommigen wel nutteloos zullen noemen, maar ik weet zeker dat kunstliefhebbers er even stil bij willen staan.
  Het is allemaal begonnen met jongeren die blinde muren, treinwagons en openbare gebouwen besmeurden. Meestal zijn het onbegrijpelijke teksten die we simpelweg graffiti noemen. Mooi of niet, het kost de stad veel geld om het geklad te verwijderen. In plaats van telkens op dezelfde plaatsen te spuiten kunnen de straatkunstenaars beter levensechte schilderijen maken en ze zolang mogelijk ongemoeid laten.

Het bezien waardig

Meer en meer steden trekken artiesten aan om lelijke stadsgedeelten te komen verfraaien. Hun huizenhoge muurschilderijen vrolijken niet alleen toevallige voorbijgangers op, ook toeristen hebben ineens een interessante route om de stad te verkennen. Meestal zijn de kunstwerken ondertekent met onherkenbare krabbels (scribbles) en moeten we hun straatkunst naamloos loven. Niet getreurd, via de Street art-app kun je op je smartphone info over geregistreerde werken in allerlei steden overal ter wereld opvragen.
  Ik heb me veroorloofd de schilderingen in Hasselt anders te kadreren zodat de bakstenen gevels, betonnen schuttingen, houten poorten en metalen stroomcabines meer tot hun recht komen als dragers van het kunstwerk. Pas op, ik toon ook schilderingen die niet meer bestaan, dus ernaar op zoek gaan heeft geen zin. Hiernaast heb ik mezelf geportretteerd als de droene bliender, de titel van een van mijn boeken. Deze groene vlinder is een collage van een kunstwerk door 'TUZQ' en mezelf.
  De stad heeft haar duit in het zakje gedaan door een plan te maken van bezienswaardige graffiti en street art (2023):

Graffiti & Street Art in Hasselt (PDF download)

Bladervenster→

Hond in't groen

Aan de achterkant van het station in Hasselt is de betonnen afscheiding versierd met straatkunst. Alleen de voetgangers die gebruik maken van het pad langs de fietsenstalling, parallel met de spoorwegstraat, kunnen het kunstwerk zien.
  Ik ga ervan uit dat de kunstenaar een Mechelse herder heeft willen afbeelden, vanwege zijn zwarte kop. Op elk betonsegment is de hond in de volgende fase van zijn snelle gang afgebeeld. Erlangs wandelend krijg je niet direct de indruk dat hij met je meeloopt, maar het resultaat mag gezien worden. Vandaar dat ik enkele fases van zijn beweging achter elkaar heb geplakt, niet allemaal, slechts 8 van de 24, en de hollende hond is geboren. Alleen jammer dat ik de hond niet meer in het echt zie lopen sinds ik gepensioneerd ben en de trein niet meer neem.

Tekenfilm

Ik kan niet zo goed afleiden of de hond de snelheidsafhankelijke of de transversale galop gebruikt. Volgens Wikipedia passen hondachtigen hun galop aan naargelang hun snelheid tijdens de jacht. Mijn animatie is niet helemaal natuurgetrouw, maar geef toe dat ik de tred van de hond visueel heel kunstig heb vastgelegd.
  Meer en meer moet graffiti wijken voor serieuze schilderingen die je met recht Kunst kunt noemen. Het is soms onbegrijpelijk hoe de kunstenaars het klaarkrijgen om de verf heel precies op de muren aan te brengen. Tijdens het Summer Carnival 2020 heb ik een artiest zijn schildermanieren kunnen volgen aan het ziekenhuis van Hasselt. Er gaat duidelijk een hele voorbereiding aan vooraf en zonder telescopische hoogtewerker kom je nergens.